O adxectivo


 Procedementos de formación do comparativo.

A comparación pode ser de tres tipos: 

  • de igualdade: as dúas calidades posúense no mesmo grao. Os contos son tan interesantes coma as novelas.
  • de inferioridade: unha calidade posúese en menor medida ca a outra. Os contos son menos interesantes ca as novelas
  • de superioridade: unha calidade posúese en maior medida cá outra. Os contos son máis interesantes ca as novelas.

 

 

As partículas comparativas úsanse seguindo estas regras:

  • COMA e CA son obrigatorios cando segue pronome persoal tónico (min, ti, el, ela...) El é máis alto ca ti - El é tan alto coma ti.
    Tamén debemos usar COMA cando a continuación hai unha oración subordinada condicional, temporal ou de relativo: Fai coma se non a vira, É coma quen non o ten, Fíxeno coma cando mo explicaron
  • COMO e QUE (ou DO QUE) son obrigatorios cando segue un verbo en forma persoal. É menos intelixente do que pensa, É tan parvo como parece.
  • Nos demais casos pódese optar entre unha forma ou outra, aínda que é recomendable utilizar as formas en –a. 
  • Convén recordar que cando a partícula comparativa CA vai seguida de artigo esta pode contraer con el ou non:
    Gústanme máis as carballeiras ca as praias/ Gústanme máis as carballeiras cás praias

  • A contracción non se pode realizar se o artigo xa forma parte doutra contracción:
    Gústalles máis ás galegas ca ás americanas.

    No caso de realizárense as contraccións, estas son as formas resultantes:

    Ca +a = cáCa +o = cóCa + as = cásCa + os = cós

 

EXERCICIOS: 

 

http://www.linguagalega.org/lingua/clasesdepalabras/nomes/web/unir-graos.htm

 

http://cotovia.org/proxecto/mor/mor_adx_01.html?orix=mor&tema=mor_adx_01.html

 

http://aprendogalego.com/apgal_fin/2-Substfin/o_adxectivo.html

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

A Nova Narrativa Galega. Características, autores e obras representativas

Imaxe
Tema7 2010 from xenevra  Na década dos 50, cando se inicia a recuperación da literatura galega, xorde un grupo de mozxs que incorpora á nosa narrativa novos motivos e novas técnicas relatoras (mesmo experimentais), do mesmo xeito que os homes do grupo Nós supuxeran un achegamento ás novas tendencias culturais de Occidente, son os integrantes da  Nova Narrativa Galega . Non se pode falar en sentido estrito dunha escola ou grupo homoxéneo, mais úneos a súa formación universitaria, con claras inquietudes galeguistas, viaxeiros por Europa e coñecedores da literatura europea e americana. No plano literario, a súa intención innovadora e o desexo de ruptura formal coa tradición narrativa. A “Nova Narrativa Galega” é un movemento de renovación temática e técnica no que incluímos un conxunto de obras  publicadas entre 1954 e 1971.  Compartían actividades e canles de expresión con outros narradores e poetas dos 50 : publicaron a colección “IIla Nova “...
Ler máis

As variedades dialectais da lingua galega

Imaxe
  Malia a grande unidade do galego falado acostuman diferenciarse tres grandes bloques dialectais baseándose nunhas poucas  isoglosas  (liñas que marcan unha forma diferente de dicir algo no territorio). Dentro dos bloques poden sinalarse tamén áreas máis pequenas. 1.-Bloque oriental: - Plural -n: cais  (cans),  pantalois  (pantalóns),  ladrois  (ladróns) - Sufixo -iño : camín  (camiño),  paxarín  (paxariño) ,  vecín  (veciño) - Ggrupo -ua -: cuatro  (catro),  cuando  (cando),  guardar  (gardar) - Baxo  (baixo),  caxa  (caixa) Exemplos: gústanme esas canciois // O gato é moi bonitín // O meu vecín ten cuatro cais // Mira aí, ta guardado na caxa Áreas do bloque oriental: - Asturiana : artigo el/l´ ,  avolo (avó),  mulin  (muíño) Ex. l´avolo ta n´el mulín - Ancaresa: vogais nasais - Zamorana : collí (collín),  partí  (partín) 2. Blo...
Ler máis

Poesía galega de finais do século XX e inicios do XXI (anos 80, 90 e década dos 2000)

Imaxe
  Con pólvora e magnolias  de  Méndez Ferrín  (xunto con  Mesteres  de  Arcadio López Casanova ) marcou un novo rumbo. O libro rompe co socialrealismo e abre temas novos e variados: intimismo existencial, metafísica, mitoloxía cultural, político social, redescobre a linguaxe, e aparece un novo estilo máis culturalista. Entre os moitos autores podemos destacar nestes anos: -O social-realismo e as novas tendencias.  Darío Xohán Cabana , moitas das súas poesías serán cantadas por grupos como  Fuxan os Ventos ; gran dominador do verso e a linguaxe. -Os primeiros tanteos renovadores (1976-78) virán da man de varios colectivos poéticos de curta duración:  Rompente  (poesía rompedora de  Antón Reixa, Manuel Romón ),  Alén  e  Cravo Fondo  ( Rodríguez Barrio, Ramiro Fonte ). A partir de 1980 consolídase a renovación coas características antes citadas pero non compartidas por todos, non hai u...
Ler máis