Algúns poemas para ler de Cabanillas

 En pé!

¡Irmáns! En pé sereos
a limpa fronte erguida,
   envoltos na brancura
   da luz que cae de riba,
   o corazón aberto
   a toda verba amiga
   e nunha man a fouce
   e noutra man a oliva,
arredor da bandeira azul e branca,
arredor da bandeira de Galicia,
   ¡cantémo-lo dereito
   á libre nova vida!

   Validos de traidores
   a noite de Frouseira
   á patria escravizaron
   uns reises de Castela.
   Comestas polo tempo
   xa afrouxan as cadeas...
   ¡Irmáns asoballados
   de xentes estranxeiras,
ergámo-la bandeira azul e branca!
E ó pé da enseña da nación galega
   cantémo-lo dereito
   á libertá da Terra!

   ¡Irmáns no amor a Suevia
   de lexendaria historia,
   ¡en pé! ¡En pé dispostos
   a non morrer sen loita!
   ¡O día do Medulio
   con sangue quente e roxa
   mercámo-lo dereito
   á libre, honrada chouza!
¡Xa está ó vento a bandeira azul e branca!
¡A oliva nunha man, a fouce noutra,
   berremos alto e forte:
   “A nosa terra é nosa”.

Da terra asoballada, 1917

 

A BASILIO ÁLVAREZ

¡Sementador! O trigo dos beirales
mostra as espigas mestas e douradas,
e as segadoras fouces, afiadas,
teñen tráxico brillo de puñales.

O teu verbo, estalante nos pinales,
troca, ó chegar ás chouzas das valgadas,
os salaios das gorxas abafadas
en ruxidos guerreiros e triunfales

A aldea érguese co craror da aurora
agardando a siñal, e non sosega
en axexo de loita vingadora.

¡Xa a lus do sol do mediodía cega,
sementador! ¡Sementador, xa é hora
de da-lo berro e comenza-la sega!

No desterro, 1913

 

"QUEN NO SEU CORAZÓN..."

Quen no seu corazón non leva un arpa

que saiba das cancións

escoitadas do berce entre os arrolos

e na reixa do Amor?

Quen non garda a memoria, triste ou leda,

dun algo que xa foi

Quen, orfo, sen fogar, abandonado

dos homes e de Dios,

non atopa consolo na lembranza

dun tempo que pasou?

Quen non lle fixo cova no seu peito

a unha morta ilusión?

Eu non sei, eu non sei que nos espera

este mundo deixar,

nin sei o que este diante, o que ha traernos

o escuro mais alo;

mais para ter, cen anos que morrendo

vivira neste chan,

febres no corpo, brétemas na alma

e loitos que chorar,

para ter as feridas sempre abertas .

chega de abondo o que ficou detras! 

No desterro, 1913

 

 "Mariñeira"

Leste duro. Mar bravo.
Curiscadas da choiva.
A noite vai rubindo
cabaleira na sombra.
As fortes ás tendidas,
inquedadas, sin rumbo, silenzosas,
levadas polo vento
déixanse ir as gaivotas.

Salseada e batida das escumas,
de lombo en lombo das hinchadas olas,
a vela a catro rizos, bolinando,
coa quilla ó descuberto, vai a dorna!
A dorniña pulpeira
durmirá mar afora…
O patrón unha man aferrollada
na caña do timón, outra na escota,
Leva os ollos chantados
nos cons ergueitos da lonxana costa.
Ferve o mar. Brúa o vento…
¡Probe da dorna!

Un refacho asubiante
abate a verga e tronza o palo, as cordas
estalan, e un instante ábrese a vela
e cai a plan no mar…
Galgan as olas
ouvenando roncas, como cans famentos
en asalto dos cons…
¡Probe da dorna!

 Vento Mareiro (1921)